خانه > علمی > سازمان ملی هوانوردی و فضایی ایالات متحدهٔ آمریکا NASA

سازمان ملی هوانوردی و فضایی ایالات متحدهٔ آمریکا NASA

NASA logo.svg
نشان ناسا

ادارهٔ ملی هوانوردی و فضایی (به انگلیسی: National Aeronautics and Space Administration) یا سازمان ملی هوانوردی و فضایی (به انگلیسی: National Aeronautics and Space Agency) به اختصار ناسا (به انگلیسی: NASA) سازمان فضایی ملی ایالات متحدهٔ آمریکا است. در زمان جنگ سرد و پس از پرتاب ماهوارهٔ اسپوتنیک-۱ توسط اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی به فضا، آمریکا به فکر ایجاد سازمان فضایی ملی خود افتاد و ناسا در ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۸ با امضای رئیس‌جمهور وقت دوایت آیزنهاور جای کمیتهٔ رایزنی ملی هوانوردی آمریکا (ناکا) را گرفت و بنیادگذاری‌شد. توماس کیت گلنان به عنوان نخستین مدیر ناسا و هیو لاتیمر درایدن به عنوان معاون او برگزیده‌شد و فعالیت رسمی ناسا از ۱ اکتبر ۱۹۵۸ آغاز شد. نخستین ماهوارهٔ فضایی ناسا نیز اکسپلورر ۱ بود.

ناسا کار خود را با نورث امریکن ایکس-۱۵ آغاز کرد و هشت خلبان در این پروژه توانستند خود را به زیر مدار زمین برسانند. در ۱۲ آوریل ۱۹۶۲، یوری گاگارین اهل شوروی با فضاپیمای وستوک-۱ به فضا پرتاب‌شد و تبدیل به نخستین انسان فضانورد جهان شد. حدود یک ماه بعد در ۵ مه، آلن شپارد با مرکوری-رادستون ۳ از پروژهٔ مرکوری به فضا پرتاب‌شد و تبدیل به نخستین فضانورد آمریکایی شد. در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۶۲، جان گلن با مرکوری-اطلس ۶ به فضا پرتاب‌شد و در کمتر از ۵ ساعت، ۳ بار پیرامون کرهٔ زمین گردید و تبدیل به نخستین آمریکایی شد که پیرامون زمین می‌گردد. پروژهٔ جمینای نیز دستاوردهایی مانند نخستین مانور مداری، اتصال و پهلوگیری فضاپیما و نخستین راهپیمایی فضایی آمریکا به همراه داشت.

پس از پروژهٔ جمینای، ناسا پروژهٔ آپولو را ساخت که این پروژه یکی از شناخته‌شده‌ترین پروژه‌های علمی تاریخ آمریکا و جهان بوده‌است. در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۶۹، نیل آرمسترانگ و باز آلدرین در طول مأموریت آپولو ۱۱ بر کرهٔ ماه گام نهادند و تبدیل به نخستین انسان‌هایی شدند که بر ماه گام می‌نهند. طی پروژهٔ آپولو، ۱۲ مرد بر ماه گام نهادند. پس از مأموریت آپولو ۱۷ که بازپسین سفر بشر به ماه بود، دیگر پای هیچ انسانی به ماه نرسید. اسکای‌لب نخستین ایستگاه فضایی آمریکا بود و ایستگاهی ملی بود. در سال ۱۹۷۵، ناسا و سازمان فضایی فدرال روسیه پروژه‌ای مشترک به نام پروژهٔ آزمایشی آپولو–سایوز انجام‌دادند که این پروژه نخستین مأموریت فضایی بین‌المللی بود. از سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۱۱، ناسا پروژه‌ای به نام برنامه شاتل‌های فضایی را اجرا کرد و این پروژه شامل ۱۳۵ پرواز فضایی بود و فاجعه‌های چلنجر و کلمبیا را به همراه داشت. ناسا در ایستگاه فضایی بین‌المللی مشارکت دارد. به غیر از ناسا، ۱۵ عضو دیگر که ۱۱ عضو از آن‌ها اعضای سازمان فضایی اروپا هستند، در این پروژهٔ بین‌المللی مشارکت دارند. علاوه بر فضاپیماهای سرنشین‌دار، ناسا فضاپیماهای بدون سرنشینی را نیز مانند نیوهورایزنز و مریخ‌نورد کنجکاوی به فضا پرتاب کرده‌است.

مدیر ناسا بالاترین شخص تصمیم‌گیرندهٔ این سازمان است. مدیر کنونی ناسا چارلز بولدن و معاون او لری گارور است. ناسا دارای ۱۲ مرکز مانند مرکز فرماندهی ناسا و مرکز پژوهشی ایمز است. میزان بودجهٔ سالانهٔ ناسا سیر صعودی دارد. درصد این بودجه از بودجهٔ نظام فدرالی ایالات متحدهٔ آمریکا در سال ۱۹۶۶ به اوج خود و به عدد ۴٫۴۱ رسید.

بنیادگذاری سازمان

نیروی محرکه‌ای که آمریکا را به سمت تشکیل ناسا هول‌داد، پرتاب ماهوارهٔ اسپوتنیک-۱ در ۴ اکتبر ۱۹۵۷ به فضا بود. در آن زمان کشورها (آمریکا، روسیه و هم‌پیمانان هر دو کشور) درگیر جنگ سرد و در آرزوی برتری جهانی نسبت به کشور دیگر بودند. پرتاب اسپوتنیک-۱ و مسائلی دیگر منجر شد که آمریکا به فکر ایجاد سازمانی مانند بنیاد ملی علوم، کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا و کمیتهٔ رایزنی ملی هوانوردی آمریکا بیفتد. در ۲۵ نوامبر ۱۹۵۷، سناتور لیندون بینز جانسون جلساتی مبنی بر فضانوردی و فعالیت‌های موشکی آغاز کرد. این جلسات منجر شد که مجلس سنای ایالات متحده آمریکا در ۶ فوریهٔ ۱۹۵۸ کمیته‌ای در مورد فضا و هوانوردی و با هدف تشکیل یک سازمان فضایی به ریاست لیندون جانسون تشکیل‌دهد. از سوی دیگر، کنگره ایالات متحده آمریکا قصد داشت که جان ویلیام مک‌کورمک را به ریاست سازمان فضایی آمریکا برساند.[۱]

220px-Portrait_of_T._Keith_Glennan_-_GPN-2002-000079
توماس کیت گلنان در ۱۹ اوت ۱۹۵۸ به عنوان نخستین مدیر ناسا برگزیده‌شد.

در ۲ آوریل ۱۹۵۹، رئیس‌جمهور وقت دوایت آیزنهاور پیش‌نویس قانون تأسیس «سازمان ملی هوانوردی و فضایی» (به انگلیسی: National Aeronautics and Space Agency) را به کنگره آمریکا فرستاد. اما این نام به دستور آیلین گالووی به «مدیریت ملی هوانوردی و فضایی» (به انگلیسی: National Aeronautics and Space Administration) تغییر یافت. آیلین گالووی بر این باور بود که بسیاری از سازمان‌ها به مدیر نیاز دارند و واگذار کردن این سازمان به یک «مدیر» و تغییر نام به «مدیریت» می‌تواند قدرت بیشتری به مدیر سازمان بدهد. کنگره آمریکا پس از جلسات بهار سال ۱۹۵۸، قانون تأسیس سازمان را به تصویب رساند و رئیس‌جمهور آیزنهاور قانون تأسیس این سازمان را در ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۹ امضا کرد. با این که پنداشته می‌شد که هیو لاتیمر درایدن (رئیس سازمان رایزنی ملی هوانوردی آمریکا) به عنوان مدیر ناسا منصوب خواهد شد، اما سه هفته بعد در ۱۹ اوت ۱۹۵۸، توماس کیت گلنان به عنوان مدیر ناسا و هیو لاتیمر درایدن به عنوان معاون مدیر ناسا برگزیده‌شدند و در کاخ سفید سوگند یاد کردند. سرانجام فعالیت رسمی ناسا در ۱ اکتبر ۱۹۵۸ آغاز شد.

پروازهای فضایی

نورث امریکن ایکس-۱۵ هواپیمایی آزمایشی بود که بدنهٔ آن از تیتانیم سیاه ساخته شده‌بود. نوار زرد رنگ ناسا روی دم آن و ستاره و میله‌های ملی ایالات متحده آمریکا روی بال‌های آن وجود داشت و نام نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (به انگلیسی: U.S. AIR FORCE) در دو طرف بدنهٔ آن نوشته شده‌بود. این هواپیما در سال ۱۹۵۹ توسط نورث امریکن اوییشن ساخته‌شد. پهنا و ارتفاع آن به ترتیب ۱۵/۵ متر (۵۱ فوت) و ۴ متر (۱۳ فوت) و هم‌چنین پهنای بال آن ۶/۷ متر (۲۲ فوت) و وزن ناخالص آن ۱۷٬۲۳۷ کیلوگرم (۳۸٬۰۰۰ پوند) بود.

Pilot_Neil_Armstrong_and_X-15_-1_-_GPN-2000-000121
نیل آرمسترانگ، خلبان نورث امریکن ایکس-۱۵ کنار هواپیما ایستاده‌است

هشت خلبان از دوازده خلبان این هواپیما توانستند خود را به فضای زیر مدار زمین برسانند و با سرعت بیش از ۶ ماخ پرواز کنند.[۹] ایکس-۱۵ نخستین وسیلهٔ نقلیه‌ای بود که توانست با سرعت مافوق صوت (بیشتر از ۵ ماخ) پرواز کند. این هواپیما پنجمین وسیلهٔ نقلیهٔ سریع با بیش‌ترین سرعت آن ۷٬۲۷۴ کیلومتر بر ساعت (۴٬۵۲۰ مایل بر ساعت) است و تا ارتفاع ۱۰۸ کیلومتر (۶۷ مایل) بالاتر از سطح زمین رسیده‌است.[۱۰] ایکس-۱۵ اکنون در موزهٔ ملی هوافضای اسمیتسونین در واشینگتن، دی. سی. قرار دارد.

پروژهٔ مرکوری (۱۹۶۳-۱۹۵۹)

پروژهٔ مرکوری نخستین مأموریت فضایی سرنشین‌دار ناسا بود.[۱۱][۱۲] پروازهای فضایی مرکوری به طور کلی شامل دو دسته بود: «فضاپیماهای رادستون» برای پروازهای زیر مداری و «فضاپیماهای اطلس» برای پروازهای مداری طراحی شده‌بودند.[۱۳] در آن زمان، رقابت فضایی میان ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.[۱۴] در ۱۲ آوریل ۱۹۶۱، یوری گاگارین با فضاپیمای وستوک-۱ به فضا پرتاب‌شد و تبدیل به نخستین انسانی شد که به مدار زمین رسیده‌است.[۱۵] تنها حدود یک ماه بعد در ۵ مه، آلن شپارد با فضاپیمای مرکوری-رادستون ۳ به فضا پرتاب‌شد و به ارتفاع ۱۸۷ کیلومتر (۱۱۶ مایل) رسید و حدود ۱۵ دقیقه در فضا پرواز کرد و تبدیل به نخستین آمریکایی شد که به فضا رسیده‌است.

200px-Mercury-Redstone_3_Launch_MSFC-6100884
پرتاب فضاپیمای مرکوری-رادستون ۳ که آلن شپارد را به فضا برد. (۵ مه ۱۹۶۱)

در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۶۲، جان گلن با فضاپیمای مرکوری-اطلس ۶ به فضا پرتاب‌شد و ۲۶۵ کیلومتر از سطح زمین فاصله گرفت. او در کمتر از پنج ساعت، سه بار با فضاپیما پیرامون زمین گردید و تبدیل به نخستین آمریکایی شد که پیرامون زمین می‌گردد. با این پرواز فضایی، پروژهٔ مرکوری به هدف اصلی خود، یعنی پرواز مداری رسید.

پروژهٔ سوها (۱۹۶۶-۱۹۶۲)

جمینای یکی از پروژه‌های ناسا بود که هدف اصلی آن آزمودن تجهیزات و روش‌های مأموریت و آموزش فضانوردان برای مأموریت‌های آیندهٔ پلوتو بود. از اهداف کلی این پروژه می‌توان به پروازهای طولانی مدت (از ۵ تا ساعت تا ۱۴ روز)، آزمایش توانایی مانور فضاپیما، اتصال و پهلوگیری فضاپیماها در مدار زمین و آزمودن عملیات فضایی خارج از فضاپیما اشاره نمود. این پروژه که پل ارتباطی میان پروژه‌های مرکوری و آپولو بود، شامل ۱۲ فضاپیما می‌شد که ۲ تا از آن‌ها بدون سرنشین بود. برای این پروژه حدود ۱/۲۸ میلیارد دلار هزینه‌شد.

Ed_White_performs_first_U.S._spacewalk_-_GPN-2006-000025
ادوارد هیگینز ویت در حال راهپیمایی فضایی، جمینای

جمینای ۳ که حامل دو فضانورد به نام‌های گاس گریسوم و جان یانگ بود، نخستین فضاپیمایی بود که مانور مداری انجام‌داد. علاوه بر این، جمینای ۳ نخستین فضاپیمای سرنشین‌دار جمینای بود.[۱۸] جیمز مک‌دیویت و ادوارد هیگینز ویت که فضانوردان جمینای ۴ (پرتاب: ۳ ژوئن ۱۹۶۵، فرود: ۷ ژوئن ۱۹۶۵) بودند، نخستین راهپیمایی فضایی آمریکا را انجام‌دادند.[۱۹] در حالی که پیش از آن در ۱۸ مارس ۱۹۶۵، فضاپیمای وسخود-۲ به فرماندهی پاول بلیایف و خلبانی الکسی لئونوف به فضا پرتاب‌شد و لئونوف به مدت ۱۰ دقیقه راهپیمایی فضایی کرد و نخستین راهپیمایی فضایی بشر به وقوع پیوست.

پروژهٔ آپولو (۱۹۷۲-۱۹۶۱)

پروژهٔ آپولو یکی از معروف‌ترین مأموریت‌های علمی تاریخ آمریکا و جهان بود که طی آن ۱۲ انسان با ۶ فضاپیما (آپولو ۱۱: نیل آرمسترانگ و باز آلدرین، آپولو ۱۲: پیت کنراد و آلن بین، آپولو ۱۴: آلن شپارد و ادگار میچل، آپولو ۱۵: دیوید اسکات و جیمز بنسن اروین، آپولو ۱۶: جان یانگ و چارلز دوک، آپولو ۱۷: یوجین کرنان و هریسون اشمیت) بر کرهٔ ماه گام نهادند. همهٔ فضاپیماهای این پروژه با موشک ساترن ۵ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب می‌شدند. این ۱۲ مرد که میان سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۲ بر ماه گام نهادند، بیش از ۱/۳ تُن از سنگ‌های ماه را به زمین آوردند. در طول این پروژه، ابتدا طی ۲٫۵ دقیقه، فشاری ۷٫۶ میلیون پوندی بر فضاپیما وارد می‌شد تا فضاپیما با سرعت ۹٬۶۰۰ کیلومتر بر ساعت (۶٬۰۰۰ مایل بر ساعت)، ۶۵ کیلومتر (۴۰ مایل) از سطح دریا فاصله بگیرد. هزینهٔ پروژهٔ آپولو در کل ۲۰٬۴۴۳٬۶۰۰٬۰۰۰ دلار بود.

NASA_spacecraft_comparison
مقایسهٔ موشک‌ها و فضاپیماهای آپولو (بزرگ‌ترین)، جمینای (اندازهٔ میانی) و مرکوری (کوچک‌ترین)

آپولو ۸ دومین پرواز سرنشین‌دار آپولو و نخستین پرواز آپولو با استفاده از موشک ساترن بود. این مأموریت نخستین مأموریت فضایی در نزدیکی ماه و ادامهٔ برنامهٔ توسعهٔ قابلیت فرود بر ماه بود.[۲۳] سرانجام، فضاپیمای آپولو ۱۱ در ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۹ بر کرهٔ ماه فرود آمد. آپولو ۱۱ پیش از فرود بر ماه، جدا شد و آرمسترانگ و آلدرین درون گردونهٔ ماه‌نشین آپولو رفتند و مایکل کالینز درون گردونهٔ فرماندهی و خدمات آپولو ماند و پایش به ماه نرسید.[۲۴] سپس در ۲۱ ژوئیهٔ ۱۹۶۹، آرمسترانگ برای نخستین بار بر کرهٔ ماه گام نهاد و پس از او آلدرین بر این کره گام نهاد و آرمسترانگ و آلدرین به ترتیب نخستین انسان‌هایی شدند که بر ماه گام می‌گذارند.

That’s one small step for [a] man, one giant leap for mankind.
به فارسی: این گامی کوچک برای [یک] انسان، جهشی بزرگ برای بشریت است.
نیل آرمسترانگ پس از گام نهادن بر ماه

آپولو ۱۲ نیز مانند آپولو ۱۱ موفقیت‌آمیز بود و طی آن پیت کنراد و آلن بین بر ماه گام نهادند.[۲۶] اما آپولو ۱۳ که حامل سه فضانورد به نام‌های جیم لوول، جک اسویگرت و کن متینگلی بود، نتوانست به ماه برسد. فضانوردان در شب ۱۳ آوریل در حالی که ۳۲۲٬۰۰۰ کیلومتر (۲۰۰٬۰۰۰ مایل) از زمین فاصله داشتند و در نزدیکی کرهٔ ماه بودند، فضاپیما هشدار داد که فشار مخزن هیدروژن کم است. سرانجام فضانوردان وادار شدند که به کرهٔ زمین بازگردند.[۲۷] اما مأموریت‌های بعدی آپولو از آپولو ۱۴ تا آپولو ۱۷ همگی موفقیت‌آمیز بودند و در این ۴ مأموریت، ۸ نفر بر ماه گام نهادند. مأموریت‌های آپولو ۱۵، ۱۶ و ۱۷ اطلاعات مهمی دربارهٔ ویژگی‌های زمین‌شناسی ارائه کردند و این اطلاعات موجب شکل‌گیری نظریه‌هایی دربارهٔ تشکیل هسته، گوشته و پوستهٔ کرهٔ ماه شد. آپولو ۱۱ ششمین و بازپسین باری بود که در طول آن انسان بر ماه گام نهاد و پس از آن، تاکنون گام هیچ انسان دیگری به ماه نرسیده‌است.

Aldrin_Apollo_11
نگاره‌ای تاریخی از باز آلدرین در سطح ماه طی مأموریت آپولو ۱۱. بر روی کلاه شیشه‌ای او نیل آرمسترانگ دیده می‌شود.

اسکای‌لب (۱۹۷۹-۱۹۶۵)

سکای‌لب نخستین ایستگاه فضایی آمریکا بود. این مدارگرد بزرگ بدون سرنشین که بالای آخرین موشک ساترن ۵ ناسا نصب شده‌بود، در ۱۴ مه ۱۹۷۳ به فضا پرتاب‌شد. نخستین بار سه سرنشین پروژهٔ آپولو درون این ایستگاه فضایی، آزمایش‌های علمی پیشگامانه‌ای (حدود ۳۰۰ آزمایش) به مدت ۱۷۱ روز از ماه مه ۱۹۷۳ تا فوریهٔ ۱۹۷۴ انجام‌دادند. این پروژه راه را برای پروازهای طولانی‌مدت بشر و طراحی و پرتاب ایستگاه فضایی بین‌المللی هموار کرد. درون اسکای‌لب به اندازهٔ یک خانهٔ سه خوابه و بسیار بزرگ‌تر از کپسول کوچک آپولو بود. پهنای این ایستگاه ۲۶/۳ متر (۸۶/۳ فوت) و قطر آن ۷/۴ متر (۲۴/۳ فوت) بود و وزن آن ۷۷ تُن (۱۶۹٬۹۵۰ پوند) بود.

220px-Skylab_and_Earth_Limb_-_GPN-2000-001055
اسکای‌لب بر فراز زمین در سال

این ایستگاه فضایی، آزمایش‌های علمی پیشگامانه‌ای (حدود ۳۰۰ آزمایش) به مدت ۱۷۱ روز از ماه مه ۱۹۷۳ تا فوریهٔ ۱۹۷۴ انجام‌دادند. این پروژه راه را برای پروازهای طولانی‌مدت بشر و طراحی و پرتاب ایستگاه فضایی بین‌المللی هموار کرد. درون اسکای‌لب به اندازهٔ یک خانهٔ سه خوابه و بسیار بزرگ‌تر از کپسول کوچک آپولو بود. پهنای این ایستگاه ۲۶/۳ متر (۸۶/۳ فوت) و قطر آن ۷/۴ متر (۲۴/۳ فوت) بود و وزن آن ۷۷ تُن (۱۶۹٬۹۵۰ پوند) بود.[۲۸] دومین گروه فضانوردان اسکای‌لب به رهبری آلن بین که پیش از آن بر ماه گام نهاده‌بود، به این ایستگاه رفتند. به غیر از دو گروه نخست و دوم، گروه سوم فضانوردان نیز به اسکای‌لب رفتند و این پروژه در کل سه گروه فضانورد داشت. سرانجام در ۱۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۹، اسکای‌لب دچار یک مشکل شد و ناسا کوشید تا به بهترین شکل اسکای‌لب را روی زمین فرود بیاورد. اما در اثر یک اشتباه ریاضیاتی، قطعات اسکای‌لب در استرالیا سقوط‌کرد، اما هیچ کسی آسیب ندید. پایان کار اسکای‌لب موجب توقف ناسا در پروازهای فضایی طولانی‌مدت شد.

پروژهٔ آزمایشی آپولو–سایوز (۱۹۷۵-۱۹۷۲)

پروژهٔ آزمایشی آپولو–سایوز نخستین پرواز فضایی بود که دو کشور با فضاپیماهای ملی خود در آن شرکت کردند. به طوری که آمریکا یک گردونهٔ فرماندهی آپولو و شوروی یک فضاپیمای سایوز را برای این پرواز فضایی بین‌المللی به کار بردند.[۳۰]

این پروژه بازپسین باری بود که ناسا از فضاپیمای آپولو استفاده‌کرد. تلاش مشترک میان دو قدرت بزرگ فضایی جهان بر اساس امضای توافق‌نامه‌ای در سال ۱۹۷۲ انجام‌شد و منجر به انجام پروژه‌های مشترک آینده مانند پروژهٔ شاتل-میر و ایستگاه فضایی بین‌المللی شد.

220px-Portrait_of_ASTP_crews_-_restoration
فضانوردان آپولو–سایوز با مدل‌های فضاپیما در دست: ردیف بالا از راست به چپ: الکسی لئونوف، توماس استافورد ردیف پایین از راست به چپ: والری کوباسوف، ونس براند، دیک اسلایتون

پروژهٔ آپولو–سایوز از پایگاه فضایی بایکونور در قزاقستان آغاز شد و سایوز ۱۹ حامل سه فضانورد به نام‌های الکسی لئونوف و والری کوباسوف در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۷۵ ساعت ۸:۲۰ به منطقهٔ زمانی شرقی از این پایگاه فضایی به فضا پرتاب‌شد. چند ساعت بعد، آپولو حامل سه فضانورد به نام‌های توماس استافورد، ونس براند و دیک اسلایتون در ساعت ۱۵:۵۰ از پایگاه فضایی کندی به فضا پرتاب‌شد. دو فضاپیما چند بار در فضا پهلو گرفتند و سایوز ۱۹ در ۲۱ ژوئیه و آپولو در ۲۴ ژوئیه در اقیانوس آرام فرود آمد.

پروژهٔ شاتل فضایی (۲۰۱۱-۱۹۷۲)

شاتل‌های فضایی، فضاپیماهایی بودند که عمدتاً قابلیت استفادهٔ مجدد داشتند و با موشک به مدار زمین پرتاب می‌شدند و مردم و کالاها را حمل و نقل می‌کردند. نام رسمی این پروژه، «سیستم حمل و نقل فضایی» (به انگلیسی: Space Transportation System) و مخفف آن «اس‌تی‌اس» (به انگلیسی: STS) است.[۳۳] نخستین شاتل فضایی، شاتل کلمبیا در پرواز اس‌تی‌اس-۱ بود که در ۱۲ آوریل ۱۹۸۱ به فضا پرتاب‌شد.

شاتل‌های فضایی از سه جزء یا بخش ساخته شده‌اند: دو موشک سوخت جامد برای پرتاب‌شدن شاتل، مخزن سوخت خارجی که سوخت را برای پرتاب‌شدن شاتل حمل می‌کند و مدارگرد که فضانوردان و بارها را حمل می‌کند. مدارگرد شامل سه موتور است که پشت بدنهٔ شاتل قرار دارد که پهنای هر موتور ۴/۳ متر (۱۴ فوت)، قطر آن ۳/۲ متر (۷/۵ فوت) و وزن آن حدود ۳٬۰۳۹ (۶٬۷۰۰ پوند) است. این موتورها هیدروژن و اکسیژن مایع را می‌سوزانند که این سوخت به نسبت ۶ به ۱ در مخزن خارجی ذخیره می‌شود.[۳۵] شاتل‌ها می‌توانند تا حداکثر ۲۴٬۴۰۰ کیلوگرم (۵۳٬۷۹۳ پوند) بار را حمل‌کنند.

220px-STS120LaunchHiRes-edit1
پرتاب شاتل فضایی دیسکاوری در پرواز اس‌تی‌اس-۱۲۰ در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۷

در سال ۱۹۷۳، ناسا پیش‌بینی می‌کرد که نیاز به ۶ گردونه (ماژول) داشته‌باشد. در آن زمان، سازمان فضایی اروپا یک گردونه به ناسا هدیه‌کرد و در عوض از ناسا خواست که به دانشمندان خود (سازمان فضایی اروپا) فرصت‌دهد تا در مراسم افتتاحیه با شاتل پرواز کنند. به این سیستم که گردونه ساختهٔ سازمان فضایی اروپا است و توسط شاتل‌ها حمل می‌شود، آزمایشگاه فضایی می‌گویند. ناسا از سال ۱۹۸۳ تا سال ۱۹۹۸ از گردونه‌های سازمان فضایی اروپا در ۱۶ مأموریت شاتل فضایی خود استفاده‌کرد.[۳۷] در دسامبر ۱۹۹۳، تلسکوپ فضایی هابل مشکلات نوری پیدا کرد که توسط شاتل فضایی برطرف‌شد.[۳۸]

در ژوئیهٔ ۱۹۹۲، ناسا و سازمان فضایی فدرال روسیه نخستین بار بر سر اتصال شاتل فضایی و ایستگاه فضایی میر به توافق رسیدند. هدف این برنامه تقویت همکاری ناسا و سازمان فضایی اروپا و به اشتراک‌گذاری تجربیات پروازهای طولانی‌مدت میان روسیه و ایالات متحدهٔ آمریکا بود. نخستین پرتاب برنامهٔ شاتل–میر در سال ۱۹۹۵ انجام‌شد. فضانوردان ناسا در طول این برنامه بیش از ۱٬۰۰۰ روز در فضا به سر بردند.[۳۹]

در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۸۶، شاتل فضایی چلنجر برای دهمین بار به فضا پرتاب‌شد و ۷۳ ثانیه پس از پرتاب، منفجر شد و ۷ فضانورد آن جان باختند.[۴۰] در ۱ فوریهٔ ۲۰۱۳ نیز شاتل فضایی کلمبیا که در حال بازگشت به زمین بود، در جو زمین منفجر شد و ۷ فضانورد آن جان باختند.[۴۱] شاتل فضایی در کل شامل ۱۳۵ پرواز فضایی بود که بازپسین آن اس‌تی‌اس-۱۳۵ با شاتل فضایی آتلانتیس بود که در ۸ ژوئیهٔ ۲۰۱۱ به فضا پرتاب‌شد.

ایستگاه فضایی بین‌المللی (۱۹۹۸-تاکنون)

ایستگاه فضایی بین‌المللی (به انگلیسی: Intertanional Space Station) به صورت مخفف «آی‌اس‌اس» (به انگلیسی: ISS) پیچیده‌ترین مجموعهٔ علمی بین‌المللی در تاریخ بشریت و بزرگ‌ترین سازه‌ای است که بشر تاکنون در فضا جا داده‌است. این سازهٔ بزرگ آزمایشگاهی برای فناوری‌های جدید و سازه‌ای برای رصدهای نجومی، زمین‌شناسی و زیست‌محیطی است. ایستگاه فضایی بین‌المللی در ارتفاع متوسط ۴۰۰ کیلومتر (۲۴۸ مایل) بالاتر از سطح زمین قرار دارد و در هر ۹۰ دقیقه کرهٔ زمین با سرعت ۲۸٬۰۰۰ کیلومتر بر ساعت (۱۷٬۵۰۰ مایل بر ساعت) دور می‌زند. این ایستگاه فضایی در هر روز فاصلهٔ رفت و برگشت میان کرهٔ زمین و ماه را در فضا می‌پیماید.

220px-ISS_after_STS-120_in_November_2007
یک ایستگاه فضایی بین‌المللی در فضا در ۵ نوامبر ۲۰۰۷

پروژهٔ ایستگاه فضایی بین‌المللی با تلاش آمریکا آغاز شد، اما مدت‌ها بود که ساخت ایستگاه به دلیل مشکلات مالی و فنی به تعویق افتاده‌بود. سرانجام رونالد ریگان (رئیس‌جمهور وقت ایالات متحدهٔ آمریکا) به ناسا اجازهٔ ساخت ایستگاهی را داد که «ایستگاه فضایی آزادی» نام‌داشت و ناسا باید طی ۱۰ سال ساخت این ایستگاه فضایی را به پایان می‌رساند. این ایستگاه در سال ۱۹۹۰ به «ایستگاه فضایی بین‌المللی» تغییر نام داد. در سال ۱۹۹۳، ایالات متحده و روسیه توافق‌کردند که ایستگاه‌های فضایی جداگانهٔ خود را با هم ادغام‌کنند و ایستگاه فضایی یکپارچه‌ای پدید آورند و مشارکت‌های سازمان فضایی اروپا و آژانس کاوش‌های هوافضای ژاپن را نیز در آن بگنجانند. مأموریت ایستگاه فضایی بین‌المللی با پرتاب گردونهٔ کنترل فضاپیمای زریا از روسیه در ۲۰ نوامبر ۱۹۹۸ آغاز شد. اکنون علاوه بر ناسا، سازمان فضایی فدرال روسیه و ژاپن و ۱۱ عضو سازمان فضایی اروپا، آژانس فضایی کانادا و آژانس فضایی برزیل نیز در ساخت ایستگاه فضایی بین‌المللی مشارکت دارند.

300px-MODIS_Map
تصویربرداری ماهواره‌ای ناسا از پوشش ابری زمین

فضانوردان و تجهیزات با پرتاب شاتل‌های آمریکا، فضاپیمای سایوز روسیه و فضاپیماهای پیشرفته به ایستگاه فضایی بین‌المللی می‌رسند و در آن‌جا به طور معمولی زندگی و حدود ۶ ماه کار می‌کنند. در سال ۲۰۰۸، آزمایشگاه فضایی دو میلیارد دلاری کلمبوس به ایستگاه فضایی بین‌المللی افزوده‌شد. این آزمایشگاه برای آزمایش‌های خانگی، دانش‌ها و علوم زندگی و فیزیک سیالات طراحی شده‌بود. پروژهٔ ایستگاه فضایی بین‌المللی ممکن‌است در پایان این دهه به پایان برسد.طراحی شده‌بود. پروژهٔ ایستگاه فضایی بین‌المللی ممکن‌است در پایان این دهه به پایان برسد.

پروژه‌های بدون سرنشین (۱۹۵۸-تاکنون)

ناسا تاکنون ایده‌های بلند پروازانه‌ای برای کشف منظومهٔ خورشیدی توسط کاوشگرهای بدون سرنشین داشته‌است.[۴۵] اکسپلورر ۱ نخستین ماهوارهٔ فضایی ناسا بود که در ۱۳ ژانویهٔ ۱۹۵۸ به فضا پرتاب‌شد. در حالی که اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی ماهوارهٔ اسپوتنیک-۱ را در ۴ اکتبر ۱۹۵۷ به فضا پرتاب کرده‌بود.

برخی از کاوشگرهای بدون سرنشین مشهور ناسا تا پیش از کاوشگر نیوهورایزنز

کاوشگرهدفپرتابفرود/ورود به مدارچکیدهٔ مأموریت
رنجر ۶کرهٔ ماه
۱۳ ژانویهٔ ۱۹۶۴
۲ فوریهٔ ۱۹۶۴
نگاره‌هایی با وضوح بالا از سطح ماه گرفت.[۴۷]
سارویوور ۱کرهٔ ماه
۳۰ مه ۱۹۶۶
۲ ژوئن ۱۹۶۶
در طول ۳۰ روز، بیش از ۱۱٬۰۰۰ نگاره از سطح ماه گرفت و داده‌هایی از سطح ماه و دمای آن به دست آورد.[۴۸]
سارویوور ۳کرهٔ ماه
۱۷ آوریل ۱۹۶۷
۲۰ آوریل ۱۹۶۷
دربارهٔ خاک ماه مطالعه و آزمایش کرد تا بفهمد که سطح ماه چگونه با وزن یک گردونهٔ ماه‌نشین تطابق می‌یابد.[۴۹]
سارویوور ۵کرهٔ ماه
۸ سپتامبر ۱۹۶۷
۱۱ سپتامبر ۱۹۶۷
برای نخستین بار عناصر شیمیایی خاک ماه را تجزیه و تحلیل کرد.[۵۰]
مارینر ۹مریخ
۳۰ مه ۱۹۷۱
۱۴ نوامبر ۱۹۷۱
نقشه‌ای از ۸۵ درصد سطح مریخ تهیه‌کرد و بیش از ۷٬۰۰۰ نگاره از مریخ به ویژه کوه المپوس گرفت.[۵۱]
پایونیر ۱۰مشتری
۲ مارس ۱۹۷۲
۳ دسامبر ۱۹۷۳
[۵۲]
نخستین کاوشگری بود که به کمربند سیارک‌ها و مشتری رسید و داده‌هایی دربارهٔ میدان مغناطیسی، تابش ذرات پرانرژی و گرد و غبارهای محیط میان‌سیاره‌ای به دست آورد. این کاوشگر اکنون از سطح خورشید بسیار دور شده‌است و در فضا گم شده‌است.[۵۳]
پایونیر ۱۱مشتری
زحل
۵ آوریل ۱۹۷۳
۳ دسامبر ۱۹۷۴
۱ سپتامبر ۱۹۷۹
نخستین مأموریت اکتشاف زحل بود. این کاوشگر اکنون خارج از منظومهٔ خورشیدی است و به سمت صورت فلکی کمان در حرکت است و در فضا گم شده‌است و پیدا نمی‌شود.[۵۴]
مارینر ۱۰تیر
۳ نوامبر ۱۹۷۳
۵ فوریهٔ ۱۹۷۴
نخستین کاوشگری بود که سیارهٔ تیر و بیش از یک سیاره را دید و برای نخستین بار از کمک گرانشی استفاده‌کرد.[۵۵]
وایکینگ ۱مریخ
۲۰ اوت ۱۹۷۵
۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۷۶
نخستین کاوشگر آمریکایی بود که سطح مریخ را لمس‌کرد و بر آن فرود آمد و هم‌چنین نخستین کاوشگری بود که به مدت طولاتی در مریخ ماند.[۵۶]
وایکینگ ۲مریخ
۹ سپتامبر ۱۹۷۵
۳ سپتامبر ۱۹۷۶
دومین کاوشگر آمریکایی بود که بر روی مریخ فرود آمد و بیش از سه سال از مریخ و چاله‌ها و کانال‌های آن نگاره گرفت و سنگ‌پوشهٔ آن را تجزیه و تحلیل کرد و حتی آزمایش‌های زندگی را بر روی آن انجام‌داد.[۵۷]
وویجر ۱مشتری
۵ سپتامبر ۱۹۷۷
۵ مارس ۱۹۷۹
برای نخستین بار نگاره‌هایی از نزدیک از مشتری گرفت و به زمین مخابره کرد و حلقه‌ای چرخان پیرامون مشتری کشف‌کرد. این کاوشگر هم‌چنین دو ماه مشتری به نام‌های تبه و متیس را کشف‌کرد و نگاره‌های دقیقی از ماه‌های گالیله‌ای (آیو، اروپا، گانمید و کالیستو) گرفت. وویجر ۱ نگاره‌هایی از نزدیک از زحل گرفت. این کاوشگر اکنون دورترین فضاپیما به زمین است[۵۸] و بیش از ۱۸٫۶۷ میلیارد کیلومتر (۱۲۴٫۵ واحد نجومی) از خورشید فاصله دارد و نخستین فضاپیمایی است که وارد فضای میان‌ستاره‌ای شده‌است. در ۲۵ اوت ۲۰۱۲، وویجر ۱ از مرزهای منظومهٔ شمسی گذشت.[۵۹]
وویجر ۲مشتری
زحل
اورانوس
نپتون
۲۰ اوت ۱۹۷۷
سال ۱۹۷۹
۲۶ اوت ۱۹۸۱
۲۴ ژانویهٔ ۱۹۸۶
۲۵ اوت ۱۹۸۹
نگاره‌های بسیاری از ماه‌های مشتری، زحل، ماه‌های زحل، اورانوس و نپتون گرفت. این کاوشگر حلقه‌های اورانوس و ۱۰ ماه آن و هم‌چنین چهار حلقه پیرامون نپتون و ۵ ماه آن را کشف‌کرد. وویجر ۲ اکنون ۱۵ میلیارد کیلومتر (۱۰۰ واحد نجومی) از خورشید فاصله دارد و در حال نزدیک‌شدن به فضای میان‌ستاره‌ای است. این فاصله آن‌قدر دور است که ۲۷ ساعت طول می‌کشد تا سیگنالی به آن فرستاده‌شود و برگردد.[۶۰]
پایونیر ۱۲ناهید
۲۰ مه ۱۹۷۸
۴ دسامبر ۱۹۷۸
نام دیگر این کاوشگر ونوس ۱ بود و برای انجام مشاهدات دراز مدت جو ناهید و ویژگی‌های سطحی سیارهٔ ناهید طراحی شده‌بود.[۶۱]
پایونیر ۱۳ناهید
۸ اوت ۱۹۷۸
۹ دسامبر ۱۹۷۸
نام دیگر این کاوشگر ونوس ۲ بود و در مورد ویژگی‌های جوی ناهید پژوهش و بررسی کرد.[۶۲]
ماژلانناهید
۴ مه ۱۹۸۹
سال ۱۹۹۰
نخستین نقشهٔ کامل ناهید و هم‌چنین نقشه‌هایی از میدان گرانشی آن تهیه‌کرد. پیش از آن که مأموریت این کاوشگر متوقف‌شود، برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد جو ناهید، روی سطح این سیاره رفت.[۶۳]
گالیلهمشتری
۱۸ اکتبر ۱۹۸۹
نخستین فضاپیمایی بود که مشتری و ماه‌های آن را به مدت طولانی مورد مطالعه و بررسی قرار داد.[۶۴]
مارس پتفایندرمریخ
۴ دسامبر ۱۹۹۶
۴ ژوئیهٔ ۱۹۹۷
معنای نام این کاوشگر «رهیاب مریخ» است. این کاوشگر رباتیک بر روی مریخ فرود آمد و داده‌های علمی قابل توجه و هم‌چنین نگاره‌هایی از مریخ جمع‌آوری کرد. داده‌های این کاوشگر کم‌هزینه نشان‌داد که مریخ زمانی شباهت بسیاری به زمین داشته‌است و دارای جوی ضخیم‌تر و آب بسیار بیشتر بوده‌است و دمای آن نیز بیشتر از زمین بوده‌است.[۶۵]
کاسینی-هویگنسزحل
۱۵ اکتبر ۱۹۹۷
۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۴
مشارکت‌کنندگان این پروژه، ناسا، سازمان فضایی اروپا و سازمان فضایی ایتالیا بودند. بررسی‌های در مورد ماه‌های زحل انجام‌داد و شواهدی از وجود آب مایع در انسلادوس به دست آورد. هم‌چنین حلقه‌ای بزرگ در فاصلهٔ ۱٬۲۸۷٬۴۷۵٬۲۰۰ کیلومتری (۸ میلیون مایلی) زحل پیدا کرد.[۶۶]
اسپیریتمریخ
۱۰ ژوئن ۲۰۰۳
۳ ژانویهٔ ۲۰۰۴
معنای نام این کاوشگر «روح» است و وجود آب در مریخ را تشخیص‌داد. بازپسین ارتباطی که میان اسپیریت و ناسا برقرار شد، در ۲۲ مارس ۲۰۱۰ بود.[۶۷]
اوپورچونیتیمریخ
۷ ژوئیهٔ ۲۰۰۳
۲۵ ژانویهٔ ۲۰۰۴
معنای نام این کاوشگر «فرصت» است و کاوشگری بود که بیش از هر کاوشگر دیگری روی مریخ ماند. این کاوشگر جزئی از مریخ‌نورد اکتشاف (اسپیریت و اوپورچونیتی) بود و نشانه‌هایی در مورد وجود آب در مریخ به دست آورد.[۶۸]

 

فعالیت‌های اخیر

تاکنون هیچ فضاپیمایی به سیارهٔ کوتولهٔ پلوتو نرسیده‌است.[۶۹] ناسا کاوشگری به نام نیوهورایزنز (به معنی «افق‌های نو») طراحی کرده‌است که در سال ۲۰۱۵ به سیارهٔ پلوتو خواهد رسید. این کاوشگر در ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۰۶ به فضا پرتاب‌شد و در سال ۲۰۰۷ به مشتری رسید. این کاوشگر هنگامی که به پلوتو برسد، تبدیل به پنجمین فضاپیمای دور از زمین پس از وویجر ۱ و ۲ و پایونیر ۱۰ و ۱۱ خواهد شد. یکی از اهداف اصلی نیوهورایزنز، ریشه‌یابی این است که چرا با این که شارون یکی از ماه‌های پلوتو است، اندازهٔ آن بیش از نصف اندازهٔ پلوتو است.

220px-New_Horizons_1
کاوشگر نیوهورایزنز در زمین

فضاپیمای داون یکی از کاوشگرهای ناسا است که با هدف رویارویی با سیارک وستا و سیارهٔ کوتولهٔ سرس در سال ۲۰۰۷ به فضا پرتاب‌شد. این کاوشگر به وستا رسیده‌است و تا سال ۲۰۱۵ به سرس خواهد رسید.[۷۱] پس از این که مأموریت شاتل‌های فضایی در سال ۲۰۱۱ به پایان رسید، ناسا در نظر داشت که فضاپیمای سرنشین‌داری را بسازد و سرانجام فضاپیمای اوریون را طراحی‌کرد. این فضاپیما می‌تواند فضانوردان را به مدار زمین، کرهٔ ماه، سیارک‌ها و سرانجام مریخ ببرد.[۷۲] در سال ۲۰۰۶، ناسا اعلام‌کرد که قصد دارد یک پایگاه فضایی در کرهٔ ماه بسازد. قرار بر این بود که ساخت این پایگاه دائمی ماه تا سال ۲۰۲۴ به پایان برسد.

در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۱، ناسا مریخ‌نورد کنجکاوی یا آزمایشگاه علمی مریخ را به مریخ پرتاب‌کرد و این کاوشگر در ۶ اوت ۲۰۱۲ در گودال گیل فرود آمد. این کاوشگر رباتیک برای بررسی سطح مریخ و تعیین این که آیا مریخ می‌تواند از زندگی پشتیبانی کند، طراحی‌شد.[۷۴] به مناسبت این فرود موفقیت‌آمیز، چارلز بولدن (مدیر ناسا) برای نخستین بار صدای خود را در ۲۷ اوت ۲۰۱۲ توسط مریخ‌نورد کنجکاوی در مریخ پخش‌کرد. متن سخنان او چنین بود:

درود. من چارلی بولدن هستم، مدیر ناسا، با شما از طریق توانایی پخش مریخ‌نورد کنجکاوی صحبت می‌کنم، که اکنون بر روی مریخ است

220px-PIA16239_High-Resolution_Self-Portrait_by_Curiosity_Rover_Arm_Camera
مریخ‌نورد کنجکاوی در گودال گیل بر روی مریخ است. (۳۱ اکتبر ۲۰۱۲)

از آغاز زمان، بشر کنجکاو است و این موجب شده‌است که ما به دنبال زندگی جدید بگردیم…امکانات جدید فقط فراتر از افق. من می‌خواهم به مردان و زنان خانواده‌مان ناسا و هم‌چنین شرکای تجاری و دولتی‌مان در سراسر جهان شادباش بگویم، به این دلیل که ما گامی فراتر به مریخ نهادیم.

این یک دستاورد فوق‌العاده است. فرود یک مریخ‌نورد بر روی مریخ آسان نیست – دیگران تلاش کرده‌اند – فقط آمریکا به طور کامل موفق شده‌است. سرمایه‌گذاری، ما در حال ساخت هستیم. ما امیدواریم دانش را از مشاهده و تجزیه و تحلیل گودال گیل به دست آوریم، به ما در مورد امکان زندگی بر روی مریخ و فرصت‌های گذشته و آیندهٔ سیاره‌مان بگویید. کنجکاوی مزایایی برای زمین به ارمغان خواهد آورد و الهام‌بخش نسل جدیدی از دانشمندان و کاشفان است، آن راه را برای یک مأموریت بشری در آینده‌ای نه چندان دور آماده خواهد کرد.

مدیریت

مدیر بالاترین شخص تصمیم‌گیرندهٔ ناسا است و به این سازمان نظم می‌بخشد و مسیر راهبردی و سیاست‌های ناسا را با منافع و نیازهای گروه‌های سازندهٔ سازمان تطابق می‌دهد. مدیر و کارکنان ارشد جهت کلی و سیاست‌های راهبردی را ارائه می‌دهند. مقامات ارشد دفتر مدیر عبارتند از: معاون مدیر، معاون دانشیار مدیر، معاون دانشیار مدیر (فنی)، مهندس ارشد، افسر ارشد اطلاعات، دانشمند ارشد و تکنولوژیست ارشد.

توماس کیت گلنان نخستین مدیر ناسا بود که در ۱ اکتبر ۱۹۵۸ به عنوان مدیر این سازمان منصوب‌شد.[۷۷] برخی مانند ریچارد ترالی هم فضانورد و هم مدیر ناسا (از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲) بوده‌اند.

120px-Charles_F._Bolden,_Jr
چارلز بولدن، مدیر کنونی ناسا

 

 

120px-Lori_Garver_official_portrait
لری گارور، معاون استعفا دادهٔ مدیر ناسا

 

 

 

در ۲۳ مه ۲۰۰۹، رئیس‌جمهور باراک اوباما، چارلز بولدن را نامزد مدیریت ناسا و لری گارور را نامزد معاون مدیریت ناسا کرد.[۷۹] سرانجام با موافقت سنای آمریکا، چارلز بولدن به عنوان دوازدهمین مدیر ناسا برگزیده‌شد و مدیریت خود را به طور رسمی از ۱۷ ژوئیهٔ ۲۰۰۹ آغاز کرد و تاکنون مدیر ناسا بوده‌است.[۶] لری گارور هم به عنوان معاون مدیر جدید ناسا منصوب‌شد، اما در ۶ سپتامبر ۲۰۱۳ استعفا داد

 

امکانات

ناسا دارای دارای ۱۲ مرکز فضایی به شرح زیر است:[۸۰]

  • مرکز فرماندهی ناسا در واشینگتن، دی. سی.
  • مرکز پژوهشی ایمز در فرودگاه صحرایی فدرال موفت، کالیفرنیا
  • مرکز پژوهشی هوایی درایدن در ادواردز، کالیفرنیا
  • مرکز پژوهشی گلن در لوئیس فیلد، اوهایو
  • مرکز پروازهای فضایی گودارد در گرینبلت، مریلند
  • آزمایشگاه پیشرانه جت در پاسادینا، کالیفرنیا
  • مرکز فضایی جانسون در هیوستون، تگزاس
  • پایگاه فضایی کندی در کیپ کاناورال، فلوریدا
  • مرکز پژوهشی لانگلی در همپتون، ویرجینیا
  • مرکز پروازهای فضایی مارشال در هانتسویل، آلاباما
  • مرکز فضایی جان سی. استنیس در ایالت میسیسیپی
  • مرکز پرواز والوپ در جزیرهٔ والوپ، ویرجینیا

مرکز فرماندهی ناسا به رهبری مدیر، رهنمودهای کلی و مسیر و راستای سازمان ناسا را فراهم می‌کند. این مرکز خود به چهار سازمان اصلی دیگر تقسیم می‌شود که عبارتند از: مرکز هوانوردی، مرکز اکتشافات و عملیات بشر، مرکز دانش یا علوم و مرکز فناوری فضایی.[۸۱] مرکز پژوهشی ایمز ۶۰ سال قدمت دارد و دارای ۲۵۰۰ کارمند است و بودجهٔ سالانهٔ آن برابر با ۹۰۰ میلیون دلار است.[۸۲] مرکز پژوهشی هوایی درایدن بیشتر بر روی جو و عملیات پژوهش می‌کند.[۸۳] مرکز پژوهشی گلن در سال ۱۹۴۱ توسط کمیتهٔ رایزنی ملی هوانوردی آمریکا تأسیس‌شد که این کمیته زمینه‌ساز تأسیس ناسا بود.[۸۴]

مرکز پروازهای فضایی گودارد بزرگ‌ترین سازمان آمریکایی از نظر دانشمندان، مهندسان و تکنولوژیست‌هایی است که در ساخت فضاپیما، ابزارها و فناوری‌های جدید برای مطالعهٔ زمین، منظومهٔ شمسی و گیتی درگیر هستند.[۸۵] آزمایشگاه پیشرانه جت بخشی از مؤسسهٔ فناوری کالیفرنیا است و پیشروی ناسا برای اکتشافات رباتیک منظومهٔ خورشیدی بوده‌است.[۸۶] مرکز فضایی جانسون مسئول آموزش فضانوردان آمریکا و کشورهای شریک در ایستگاه‌های فضایی است.[۸۷] پایگاه فضایی کندی نیز مرکز پرتاب فضاپیماهای سرنشین‌دار ناسا مانند فضاپیماهای پروژهٔ مرکوری و شاتل‌های فضایی (هر دو در گذشته) و هم‌چنین فضاپیماهای پیشرفتهٔ ناسا است.[۸۸]

در سال ۱۹۱۷ و تنها ۱۴ سال پس از نخستین پرواز برادران رایت، آمریکا نخستین آزمایشگاه غیر نظامی خود را ساخت تا از راز پرواز را بگشاید. این آزمایشگاه غیر نظامی، مرکز پژوهشی لانگلی بود.[۸۹] از مرکز پروازهای فضایی مارشال برای پرتاب فضاپیماها استفاده می‌شود.[۹۰] نقش مهم مرکز فضایی جان سی. استنیس آزمایش نیروی محرکه و پیشرانهٔ موشک است.[۹۱] مرکز فضایی والوپ نیز که توسط کمیتهٔ رایزنی ملی هوانوردی آمریکا در سال ۱۹۴۵ تأسیس‌شد، مرکز اصلی ناسا برای مدیریت و اجرای برنامه‌های پژوهشی زیر مداری است.

درباره محمد نصیریان

محمد نصیریان
مشخصات فردی نام: محمد نصیریان تاریخ تولد: ۳ مرداد ۱۳۶۸ جنسیت: مرد – مجرد محل سکونت: ایران – شیرازتحصیلات سطح تحصیلات: دانشجوی دکتری مدیریت صنعتی رشته تحصیلی: مدیریت صنعتی گرایش تولید و عملیات محل تحصیل: دانشگاه آزاد یزد

بررسی کنید

کشف قطعه گمشده جورچین تکامل با فسیلی از اجداد هیولاهای دریایی

دانشمندان دانشگاه کالیفرنیا در دیویس از کشف فسیل یک جانور فک‌مانند خبر دادند که احتمالا …

۳ نظرات

  1. Ramin

    سلام مهندس جالب بود تا حالا این اطلاعات را نشنیده بودم. ایران هم یه کارایی تو فضا کرده اگه مطلبی گیرتون امد بزارید تا. مقایسه کنیم بعد اگه یه جایی صحبتی شد حرفی برا گفتن داشته باشیم .عالی بود آقا Rose Rose Rose

  2. ✿Neg@R✿

    _________________.-‘…..&…..’-.
    ________________………………./
    _______________:…..o…..o……..;
    ______________(………(_…………)
    _______________:…………………:
    ________________/……__……..
    _________________`-._____.-‘شاد باشی مهربون
    ___________________`”””`’/
    __________________……,…../
    __________________|///..__/
    ________________(___|////.___)
    __________________|_______|آرزومند آرزوهــــای قشنگت
    ___________________)_ |_ (__
    ________________(_____|_____)
    ………… *•~-.¸,.-~* آپ کردم *•~-.¸,.-~*………..
    حتما بیای ها بیا و نظرتو راجب پست جدیدم بزار………

  3. fatemeh

    سلام اقا محمد.. حالتون خوبه؟؟

    منتظر حضورتون هستم Rose

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

SmileBig SmileGrinLaughFrownBig FrownCryNeutralWinkKissRazzChicCoolAngryReally AngryConfusedQuestionThinkingPainShockYesNoLOLSillyBeautyLashesCuteShyBlushKissedIn LoveDroolGiggleSnickerHeh!SmirkWiltWeepIDKStruggleSide FrownDazedHypnotizedSweatEek!Roll EyesSarcasmDisdainSmugMoney MouthFoot in MouthShut MouthQuietShameBeat UpMeanEvil GrinGrit TeethShoutPissed OffReally PissedMad RazzDrunken RazzSickYawnSleepyDanceClapJumpHandshakeHigh FiveHug LeftHug RightKiss BlowKissingByeGo AwayCall MeOn the PhoneSecretMeetingWavingStopTime OutTalk to the HandLoserLyingDOH!Fingers CrossedWaitingSuspenseTremblePrayWorshipStarvingEatVictoryCurseAlienAngelClownCowboyCyclopsDevilDoctorFemale FighterMale FighterMohawkMusicNerdPartyPirateSkywalkerSnowmanSoldierVampireZombie KillerGhostSkeletonBunnyCatCat 2ChickChickenChicken 2CowCow 2DogDog 2DuckGoatHippoKoalaLionMonkeyMonkey 2MousePandaPigPig 2SheepSheep 2ReindeerSnailTigerTurtleBeerDrinkLiquorCoffeeCakePizzaWatermelonBowlPlateCanFemaleMaleHeartBroken HeartRoseDead RosePeaceYin YangUS FlagMoonStarSunCloudyRainThunderUmbrellaRainbowMusic NoteAirplaneCarIslandAnnouncebrbMailCellPhoneCameraFilmTVClockLampSearchCoinsComputerConsolePresentSoccerCloverPumpkinBombHammerKnifeHandcuffsPillPoopCigarette